Dave’s Column: Help, ons kind is te dik!

Na De afvallers XXL van SBS6, zat ik deze week naar een ander welvaartprogramma te kijken: Help, ons kind is te dik van RTL4. De presentatie is in handen van Nicolette van Dam, die door haar ouders al enkele jaren geleden werd opgegeven voor: “Help, onze dochter is een lekker wijf, Help, wij moeten dranghekken voor het huis zetten vanwege ons kind en Help, als onze dochter meewerkt in de zaak komen er alleen maar geile kerels een broodje eten”.

Help, ons kind is te dik zou eigenlijk moeten heten Help, onze ouders zijn enorme ruggengraatloze losers!
Met plaatsvervangende schaamte zag ik wederom dat opvoeding alles is in het leven van een kind.  Mijn ouders leerden mij het woord “nee” te respecteren en als ik het niet gelijk wilde snappen dan werd de zin: “wat begrijp je niet aan het woord nee?” ten overvloede geventileerd. Door deze consequente houding is het met mij goed gekomen in het leven.
“Nee is nee!” en dat kweekt kinderen met respect voor ouders en anderen en vreemd genoeg ook kinderen met een normaal figuur.
“Nee” is voor kinderen anno 2011 een woord wat niet meer in het acceptatievocabulaire voorkomt en dat is uiteraard de schuld van de ouders. Als ik in mijn jonge jaren een “nee” negeerde moest ik ontwijken, heel simpel. Een (bescheiden) knal voor je harses maakte zoveel verschil en het heeft me gevormd zonder dat ik mijn ouders aangaf bij de “kindertelefoon”.

Ook u zult het herkennen wanneer u ontspannen met vrouw of vrienden zit te eten en er lopen drie van die bloedpropjes door het restaurant te rennen. Ook u zult het herkennen wanneer u aanhoort dat zo’n tumortje van 10 zijn ouders een grote rotsmoel geeft. U denkt alleen maar:”die heeft een schop onder zijn of haar hol nodig” en ontken het nou maar niet!
Niks mis met een corrigerend tikje om je, zojuist genegeerde woorden, wat kracht bij te zetten.
Kinderen anno nu vreten zich kogelrond in de snackbar, spreken af bij Mc Donalds en voeren geen fuck uit buiten rondhangen, pingen, msn’en, wii’en, gamen en tv kijken. Kinderen zijn vervelend, klierig, respectloos, lastig, futloos en dus dikker dan dik.

De “Barbapapaatjes” in spé in Help, ons kind is te dik hebben derhalve dus ook dikke, domme en slappe ouders die, net als Jan Peter, “liever de dialoog aangaan” met hun kroost in plaats van ze een ros voor hun kop te geven als ze weer eens tot aan hun elleboog in de droppot vastzitten.
Uiteraard hebben deze kinderen, variërend in de leeftijd van 9 tot 12 jaar, allemaal een flatscreen op de slaapkamer, een mobiele telefoon, 2 spelcomputers en meer van dat soort waanzinsartikelen die volgens hun ouders wel “bij deze tijd passen.” Het logische optelsommetje leert dus dat ze na schooltijd direct de tv aanzetten, een beetje gaan pingen of een uurtje mensen gaan doodschieten op de Nintendo en dus, alleen maar op hun dikke reet zitten!

Wat is er mis met een sport? Geef ze een fiets in plaats van een spelcomputer! Stuur ze naar buiten en laat ze niet binnen achter een beeldscherm vegeteren. Een prettig en actief kind begint bij jezelf, bij jouw opvoeding en veel belangrijker, bij het bijbrengen van normen en waarden.

Ouders van vandaag de dag hebben verdomme toch geen eetcoach nodig om hun kind van de vetklepondergang te redden? Wat is dat voor waanzin? Gebruiken ze die paar hersencellen die ze hebben gekregen nu echt niet om in te zien dat zij de schuld zijn en niemand anders? Zij zijn de ouder en zij staan alles toe. Zij pikken die grote bek en zij laten hun kind verkommeren en dichtgroeien.
Zij staan oogluikend toe dat het kind zich doodongelukkig voelt en dat naar school gaan een hel wordt. Zij verdienen een rotschop en een dikke heropvoedingcursus!
Deze ouders wijken helaas ook weer niet af van de gemiddelde ouders die in ons land hun trieste dagen slijten met hun slechte, onderbetaalde banen, het adoreren van Frans Bauer en hun gebrek aan herseninhoud. Hun onderontwikkeling en ontbering van een ruggengraat is waardoor deze kinderen naar de kloten gaan!

In Help, ons kind is te dik werd er ook gefilmd bij een gezin wat gezamenlijk ging eten. Nou eten…? Een varken zou zich nog kapot schamen! Een nijlpaard zou zijn kraaloogjes  afwenden bij het zien van deze gênante en vooral misselijkmakende vreetvertoning. Ik heb paarden smaakvoller uit een ruif zien eten! Vork in de rechterhand (uiteraard geen mes te bekennen op tafel) en schuiven maar! Lekker met je bek open, met dito schransgeluiden, je vette meuk naar binnen werken om daarna zo snel mogelijk met je hol op de bank naar een educatief verantwoord programma als Goede tijden, slechte tijden te gaan kijken.

Met weemoed denk ik nog wel een terug aan The sound of music waar de kindjes Von Trapp met een fluitje instructies kregen. Achter elkaar aan marcherend kwamen ze de trap af.
Keurig gekleed in een uniformpje, “Ja vater, nein vater, naturlich vater”. Heerlijk!
De kindjes Von Trapp waren niet vet en hadden geen grote smoel. De kindjes Von Trapp gingen heerlijk buiten spelen met een bal of met elkaar. Er was geen tv, geen Nokia, geen Playstation en geen frituur. Helaas was er toen nog geen Nicolette van Dam, maar voor de rest: Those were the days!

Dave

Over Dave:
Dave Heijnerman begon zijn carriere in 1989 als plugger bij Dino Music en werkte daar o.a. samen met Rene Froger en Ruth Jacot. Samen met DJ Sven presenteerde hij het radioprogramma  ‘Sven & Dave’ op Radio 3 voor BNN. Later openden zij ook nog ‘Mediacafé Sven & Dave’. Hierna ging Dave bij de televisie werken als redacteur en regisseur en presenteerde een item in “Men’s Talk” en confronteerde later BN’ers met de roddels in de bladen in het programma ’Niets dan de waarheid’ bij Veronica. Daarna presenteerde Dave ook nog “De Reisleider” bij SBS 6. Op Glamourblog.nl schrijft Dave columns, waarin hij, zoals we gewend zijn van (Sven en) Dave, wederom geen blad voor de mond neemt. Lees hier alle columns van Dave voor Glamourblog.

Lees ook:Dave’s Column: Het Gooi…
Lees ook:Dave’s Column: De boze Sint…
Lees ook:Dave’s Column: Sint Overkill
Lees ook:Dave’s Column: Nederland “Op zoek land”…
Lees ook:Dave’s Column: De Tristannen